A lúa din que non chora é un libro feito de ventos, de soidades e de memoria. Versos que nacen da terra, do tempo vivido e dos amores que quedan cando todo pasa. Unha voz que fala sen adornos, coa verdade de quen xa non ten que demostrar nada. Aquí hai infancia, perda, retranca e país. Hai camiños feitos e outros que quedaron por andar. Hai noites de luar e días sen resposta. Hai vida. Entre a emoción e a ironía, entre o recordo e a ausencia, estes poemas constrúen un universo íntimo e recoñecible, onde cada lector pode atopar un anaco de si mesmo. E, por riba de todo, hai unha certeza: que escribir é outra forma de non calar.
-5%
-5%
-5%
-5%
