A ciencia como o poema más brutal que nos contamos. Os irmáns como constelacións invisibles. Poesía e ciencia tecen metáforas e procuran "dar coa palabra". Iso sostén a autora de "...as neuronas irmás...", que artella a ciencia como irmá da poesía e -coa perda dun irmán como célula central- constela textos sobre galaxias xemelgas, sororidade, o interior dun cerebro, natural o artificial, e o espazo profundo. E sobre lingua e coñecemento, sobre o vencello de carbono que nos une a aves o bacterias e o vínculo estraño de sabernos non só texto, tamén po estelar.
