Confrontados co irremediábel dunha morte anunciada, e alén da resignación pasiva, hoxe existen numerosos exemplos de que hai outras maneiras de transitar o último alento desde a lucidez e dignidade, sen dar entrada á dor degradante nin á lenta agonía.
A protagonista do relato quixo, por riba de todo, ser coherente con percepción de finitude que habitaba corpo e mente. Asomada a ese precipicio insondábel, o seu proceder serve, un máis, para todas as persoas que solicitan, serenas e conscientes, ser acompañadas na travesía da derradeira ponte.
Dignidade, consciencia e valor en quen o demanda; conciencia humana e responsabilidade médica en quen axuda.
