Recolle dezanove relatos, a maior parte deles breves, que foron merecedores do Premio Café Dublín de Narrativa Curta, na súa edición do ano 1995. Dezanove relatos que son outras tantas miraxes, outras tantas perspectivas do mundo que somos: meniños que descobren a crueldade e a soidade do mundo, profesores de filosofía de COU-D que logran facer inesquecíbel a Crítica da Razón Práctica, periodistas que se suicidan para provocar o máis longo artículo de sucesos xamais editado... Os personaxes que desfilan por estas Noites de papel de Lourenzo (mulleres, homes, meniños) bulen, odian, aman, asómbranse, morren, choutan dun relato a outro dando chimpos, como coellos tirados do chapeu dun prestidixitador.
