Augusto Casas foi un dos autores más prolíficos da chamada xeneración do 22, do 25 ou das Vangardas. Recóllense neste volume dous dos seus poemarios más significativos, onde presenta unha poesía debedora da escola imaxinista de Amado Carballo, que derivou cara a unha dirección sentimental e saudosista que empapa o conxunto da súa obra, do que é claro exemplo Alén (1962).
